کوه از نخستین سنگ آغاز می شود و انسان از نخستین درد

“دهان ات را می بویندمبادا که گفته باشی دوست ات می دارم.دل ات را می بویندروزگار غ…”

“مرا، مي بايد كه در اين خم راهدر انتظاري تاب سوزسايه گاهي به چوب و سنگ برآرمچرا …”

“سکوت آبمی تواند خشکی باشد و فریادش عطش سکوت گندم می تواند گرسنه گی باشد و غریو …”

“کوه ها با هم اند و تنها یندهمچو ما ،با همان تنهایان ”