!پائـــیز
آغاز ِ این سروده‌ی حزن‌انگیز
تسلیم ِ برگ در برابر ِ بادی که می‌وزد
و باغ در سکوت ِ شبی وهم‌ناک

“وقتی که بامدادن،مهر سپهر جلوه گری را آغاز می کندوقتی که مهر،پلک گرانبارخواب را،…”

“در میان من و تو فاصله هاستگاه می اندیشم،می توانی تو به لبخندی این فاصله را بردا…”

“دوباره جان و دلم از تو شادمان گردددر آن زمان که شوی باز مهربان با من”

“ای تو دور از من و از من بیزاربار دیگر به من ارزانی دارشعر ناب دیدار”