راستش را بخواهی ری‌را
یک‌روز پشت همین پرچین
چشمان یک آهو را بوسیدم
بعد به من گفتند آهو نبود

“نه چراغی برای ماندن وُ نه چمدانی که سهمِ سَفَر ...! تنها می‌دانم که سپيده‌دَم از تحم…”

“دستت را به من بدهنترسبا هم خواهیم پریدحضور و حیات و حوصله ی من از تودرد و بلا و…”

“سادگی را من از نهان یک ستاره آموختمپیش از طلوع شکوفه بود شایدبا یاد یک بعداز ظه…”

“تلخ منم،همچون چای سردکه نگاهش کرده باشی ساعات طولانی و ننوشیده باشی.تلخ منم؛چای…”