در زندگی زخمهایی است که روح را آهسته در انزوا می خورد ومیتراشد

“این مردُم دِه را میگوئی بیچاره ها... از جانوران کمترند، آنچه که آنها را اداره میک…”

“همه از مرگ می ترسند، من از زندگی سمج خودم”

“این هوشی که به آن می نازیم و در هر ساعت به آن تفاخر می کنیم، در هر دقیقه ما را …”

“مرد میزبان: "گفت: «- من هیچ وقت در کیف‌های دیگرون شریک نبوده‌ام، همیشه یه احساس…”