کوه از نخستین سنگ آغاز می شود و انسان از نخستین درد

“درخت با جنگل سخن می‌گويد علف با صحراستاره با کهکشان و من با تو سخن می‌گويم نامت…”

“در تمام ِ شب چراغی نیست.در تمام ِ شهرنیست یک فریاد.ای خداوندان ِ خوف‌انگیز ِ شب ‌پی…”

“هرگز از مرگ نهراسيده‌اماگرچه دستان‌اش از ابتذال شکننده‌تر بود.هراس ِ من باري همه…”

“من با خود بیگانه بودم و شعر من فریاد غربتم بودمن سنگ و سیم بودم و راه کوره های …”