در من اینک کوهی سربرافراشته از ایمان است

“و تو رفتی هنوزسالهاست که در گوش من آرام آرامخش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزار…”

“آه می بینم، می بینمتو به اندازه تنهایی من خوشبختیمن به اندازه زیبایی تو غمگینمچ…”

“!پائـــیزآغاز ِ این سروده‌ی حزن‌انگیزتسلیم ِ برگ در برابر ِ بادی که می‌وزدو باغ در…”

“حرف را باید زد ! درد را باید گفت ! سخن از مهر من و جور تو نیست . سخن از متلاشی …”