!پائـــیز
آغاز ِ این سروده‌ی حزن‌انگیز
تسلیم ِ برگ در برابر ِ بادی که می‌وزد
و باغ در سکوت ِ شبی وهم‌ناک

“وقتی که بامدادن،مهر سپهر جلوه گری را آغاز می کندوقتی که مهر،پلک گرانبارخواب را،…”

“گفتید : نشنوید و نبینید گفتیم ما به چشم گفتید : منکر به فهم خویش شوید و شعور …”

“حرف را باید زد ! درد را باید گفت ! سخن از مهر من و جور تو نیست . سخن از متلاشی …”

“ای تو دور از من و از من بیزاربار دیگر به من ارزانی دارشعر ناب دیدار”