Το κορμι μου ξεχειλισε και παλι απο συναισθηματα, μονο που αυτη τη φορα δεν ηταν ουτε απο θυμο ουτε απο οργη. Πλυμμηριζα ολοκληρη απο μια ζεστασια τοσο υπεροχη που εκανε τη καρδια μου να σκιρτησει. Περασα τα χερια μου γυρω απο το λαιμο του και τα χειλη μας ενωθηκαν. Το φιλι μας ηταν αγνο, αγαπησιαρικο, γλυκο και μακαριο. Δεν ειχε τιποτα το απελπισμενο ή το σκοτεινο. Σιγα σιγα ομως εγινε πιο εντονο. Η αγαπη υπηρχε ακομη, αλλα οσο φιλιομασταν τοσο μας κυριευε κατι λυσσαλεο, πανισχυρο. Η σπιθα που ειχε αναψει μεταξυ μας οσο προσπαθουσα να αντισταθω και να τον απομακρυνω προηγουμενως μας περιτυλιγε και παλι.
Γραπωθηκα πανω του. Το ενα μου χερι παρεμεινε κολλημενο στο λαιμο του και με το αλλο επιασα τη πλατη του με τοση δυναμη που τα νυχια μου σχεδον βυθιστηκαν στη σαρκα του. Με ξαπλωσε και παλι στο κρεβατι. Τα χερια του ηταν ακουμπισμενα στη μεση μου. Σε λιγο το ενα απο αυτα γλιστρησε στο πισω μερος του γοφου μου ανασηκωνοντας τον τοσο που το ποδι μου σχεδον τον τυλιξε.
Και οι δυο μας τραβηχτηκαμε λιγακι. Κι ομως ακομη ημασταν τοσο μα τοσο κοντα. Ολος ο κοσμος εμοιαζε μια στιγμη. Εκεινη η στιγμη που ζουσαμε.
Τα χειλη μου ακουμπησαν και παλι τα δικα του και αυτη τη φορα ηξερα πως δεν θα υπηρχε επιστροφη. Κανενας τοιχος δεν υψωνοταν πια αναμεσα μας. Τα σωματα μας αγκαλιασαν το ενα το αλλο.
Κοιταξα βαθια μεσα στα ματια του και καταλαβα οτι με αγαπουσε περισσοτερο απ'οτιδηποτε στον κοσμο. Οτι εγω ημουν η σωτηρια του, οπως κι εκεινος η δικη μου.
Και, Θεε μου, ποσο τον αγαπουσα. Τοσο πολυ που με πονουσε. Τα σωματα μας ειχαν γινει ενα κι εκεινη τη στιγμη καταλαβα πως ετσι ηθελα να παραμεινουν για παντα. Δεν ηθελα ποτε μου να ζησω μακρια του.
Ακουμπησα το κεφαλι μου στο στηθος του Ντιμιτρι, απολαμβανοντας τη ζεστασια του. Με φιλησε στο μετωπο και περασε το χερι του μεσα απ' τα μαλλια μου.

Autore: Richelle Mead