شهیدی که برخاک می‌خفت

سرانگشت در خون خود می‌زد و می‌نوشت

به امید پیروزی واقعی

نه در جنگ

که بر جنگ

“دلی سر بلند و سری سر به زیراز این دست عمری به سر برده ایم”

“ای نمی دانم!هرچه هستی باش!اما کاش...نه،جز اینم آرزویی نیست:هرچه هستی باش!اما با…”

“خدا بال و پر و پروازشان دادولی مردم درونِ خوذ خزیدندخدا هفت آسمان باز را ساختولی…”

“وقتی تو نیستی نه هستهای ما چونان که بایدند نه بایدهامثل همیشه آخر حرفم و حرف آخ…”