بين النافذه و الرؤية,
توجد دوماً فاصله

“و اینک این منم!زنی تنها در آستانه ی فصلی سرد!”

“غزلچون سنگ ها صداي مرا گوش مي كني سنگي و ناشنيده فراموش مي كنيرگبار نوبهاري و خ…”

“همه هستی من آیه تاریكیستكه ترا در خود تكرار كنانبه سحرگاه شكفتن ها و رستن های ا…”

“كان طائراً صغيراًلم يكن يفكرلم يكن يقرأ الصحيفةلم يكن يقترضو لم يكن يعرف البشركان…”