بين النافذه و الرؤية,
توجد دوماً فاصله

“همه هستی من آیه تاریكیستكه ترا در خود تكرار كنانبه سحرگاه شكفتن ها و رستن های ا…”

“رویابا امیدی گرم و شادی بخشبا نگاهی مست و رؤیاییدخترک افسانه می خواندنیمه شب در…”

“آه اگر راهی به دریاییم بوداز فرورفتن ، چه پرواییم بود؟!”

“اي دوست ،اي برادر، اي همخونوقتي به ماه رسيديتاريخ قتل عام گل ها را بنويس.”