بين النافذه و الرؤية,
توجد دوماً فاصله

“من پري كوچك غمگيني رامي شناسم كه در اقيانوسي مسكن داردو دلش را در يك ني لبك چوب…”

“زانچه دادم به او مرا غم نيستحسرت و اضطراب و ماتم نيستغير از آن دل كه پر نشد جاي…”

“رهگذریکی مهمان ناخوانده،ز هر درگاه رانده، سخت واماندهرسیده نیمه شب از راه، تن خ…”

“ليس ثمة مصباح ، في تلك النهاية ،فكل شيء واضح عن بعد ،وتلك النقطة المضيئة . . . …”