Μια κινηση στην πραγματικοτητα μου με εβγαλε απο το μυαλο της. Περιμενα να δω τη Σονια να μπαινει στο αντισκηνο μας, αλλα δεν συνεβη κατι τετοιο. Δεν ηταν αυτο που μου απεσπασε την προσοχη. Ηταν μια ανεπαισθητη κινηση...και απειρως πιο δυνατη.
Ο Ντιμιτρι ηταν στην αγκαλια μου.
Tags: tελευταία-Θυσία
Ο Ντιμιτρι ηταν στην αγκαλια μου.
ΜΟΥ ΚΟΠΗΚΕ Η ΑΝΑΣΑ.
Ο Ντιμιτρι ειχε κυλισει στον υπνο του προς το μερος μου, ειχε κανει κουβαρι τις κουβερτες και ακουμπουσε το κεφαλι του στο στηθος μου. Το σωμα του ηταν ξαπλωμενο διπλα στο δικο μου, θερμο και οικειο, και μαλιστα φωλιασε ακομη πιο κοντα μου.
Σαλεψα απαλα, γεματη φοβο, για να περασω το χερι μου γυρω του και να τον τραβηξω πιο κοντα. Ηξερα οτι ρισκαρα, οτι μπορει να ξυπνουσε και να χανοταν η μαγεια. Αλλα δεν συνεβη κατι τετοιο. Απεναντιας, εδειχνε να να χαλαρωνει περισσοτερο. Νιωθοντας τον ετσι...κρατωντας τον...μεσα μου με συνεπαιρναν τα συναισθηματα μου. Μεσα μου εκαιγε ο πονος της απωλειας. Και ταυτοχρονα, οπως τον κρατουσα, ενιωθα τον πονο αυτο να καλμαρει, λες και αποκατασταθηκε ενα κομματι μου, που ειχε χαθει.
Δεν ξερω ποση ωρα εμεινα ετσι με τον Ντιμιτρι. Ειχε περασει αρκετη, απο τοτε που αρχισε να μπαινει απο το ημιδιαφανο υφασμα του αντισκηνου ο ηλιος που ανετελλε. Δεν χρειαζομουν περισσοτερο φως για να τον βλεπω, για να βλεπω τις ομορφες γραμμες του προσωπου του και την απαλοτητα των μαλλιων του καθως ξαπλωνε πανω μου. Ηθελα τοσο πολυ να αγγιξω αυτα τα μαλλια, να δω αν ειχαν την ιδια αισθηση με παλια. Φυσικα, ηταν ανοητο συναισθημα. Τα μαλλια του δεν θα ειχαν αλλαξει. Ωστοσο...η λαχταρα ηταν μεγαλη και τελικα ενεδωσα και περασα τρυφερα τα δαχτυλα σε καποιες σκορπιες μπουκλες. Ηταν απαλες και μεταξενιες και απο μονο του το αγγιγμα εστειλε ριγη στο κορμι μου. Τον ειχα ξυπνησει.
Τα ματια του ανοιξαν και βρεθηκε στιγμιαια σε επαγρυπνηση. Περιμενα να απομακρυνθει αποτομα, αλλα απεναντιας εκτιμησε την κατασταση...και δεν κουνηθηκε. Αφησα το χερι μου εκει που ηταν, στο πλάι του προσωπου του, εξακολουθωντας να του χαϊδευω τα μαλλια. Τα βλεμματα μας ανταμωσαν, ενω μεταξυ μας περνουσαν τοσα πολλα. Εκεινες τις στιγμες δεν ημουν μαζι του σε ενα αντισκηνο, δραπετισσα απο εκεινους που μας θεωρουσαν κακουργους. Δεν υπηρχε δολοφονος για να πιασουμε, δεν υπηρχε το τραυμα του Στριγκόι που επρεπε να ξεπεραστει. Υπηρχε μονο εκεινος και εγω και τα συναισθηματα που εκαιγαν τοσο καιρο αναμεσα μας.
Οταν κουνηθηκε, δεν το εκανε για να απομακρυνθει. Απεναντιας, σηκωσε το κεφαλι για να με κοιταξει. Μονο μερικα εκατοστα μας χωριζαν και τα ματια του τον προδιδαν. Ηθελε να με φιλησει΄ και το ηθελα και εγω. Εγειρε προς το μερος μου, με το ενα χερι να αγγιζει το μαγουλο μου. Ετοιμαστηκα για τα χειλη του -τα ειχα αναγκη- αλλα τοτε παγωσε.
Tags: tελευταία-Θυσία
Richelle Mead
Tags: tελευταία-Θυσία
Richelle Mead
Tags: tελευταία-Θυσία
Richelle Mead
Tags: tελευταία-Θυσία
Τον πλησιασα, με καθε βημα μου να αυξανει την ενταση μεταξυ μας. Ο Ντιμιτρι ελεγε διαρκως οτι η σκηνη στο σοκακι ηταν το σημειο-καμπη. Για μενα; Ηταν το τωρα. Στεκομουν σε ενα βαραθρο που θα αλλαζε τη ζωη μου. Την περασμενη εβδομαδα εβαζα τα δυνατα μου να αποσυνδεθω απ'οτιδηποτε ρομαντικο ειχε να κανει με τον Ντιμιτρι.
Ολοκληρη την εβδομαδα ισχυριζομουν οτι η αγαπη μου για τον Ντιμιτρι εσβηνε. Στην πραγματικοτητα, φουντωνε ολοενα και περισσοτερο. Δεν συνειδητοποιησα καν πως ειχε συμβει. Ηταν σαν να αποκατασταθηκε η παλια μας ελξη, σαν να ισχυροποιηθηκε ο δεσμος μας. Η επιβεβαιωση οτι απ'ολους τους ανθρωπους στον κοσμο, ακομη και τη Λιζα, ο Ντιμιτρι με καταλαβαινε πραγματικα.
Tags: tελευταία-Θυσία
Τωρα στεκομουν μπροστα στον Ντιμιτρι, ξανα κοιταζοντας εκεινα τα σκουροχρωμα ματια, τα ματια που αγαπουσα τοσο πολυ. Ακουμπησα τα χερια μου στο στηθος του, νιωθοντας την καρδια του να χτυπαει δυνατα και σταθερα -ισως λιγακι γρηγορα. Στα ακροδαχτυλα μου απλωθηκε θερμη. Απλωσε τα χερια και επιασε τους καρπους μου, αλλα δεν με απωθησε. Οι γραμμες εκεινου του υπεροχου προσωπου εδειχναν τραβηγμενες καθως εδινε μια εσωτερικη μαχη, αλλα τωρα που ηξερα -τωρα που ηξερα με σιγουρια- μπορουσα να διακρινω την αγαπη του για μενα. Η αγαπη συνδεοταν με τον ποθο. Ηταν φως φαναρι.
Η ανασα του σταματησε οταν ειπα σ'αγαπω και διεκρινα την διαμαχη για αυτοελεγχο να μετατρεπεται σε κανονικο πολεμο. Τα δαχτυλα του γυρω απο το χερι μου σφιχτηκαν ελαφρα, σαν να ηταν πραγματικα ετοιμος να με απωθησει αυτη τη φορα. Δεν το εκανε.
Αγνοησα την επιθυμια του. Αν ηθελε να φυγει, ηταν ελευθερος. Απλωσα τα δαχτυλα αγγιζοντας περισσοτερο το στηθος του, ρουφωντας την αισθηση της θερμης επαφης που μου ειχε λειψει τοσον καιρο.
Εριξα πισω το κεφαλι για να δω καθαρα το προσωπο του. Τοσα και τοσα συναισθηματα, τετοια συγκρουση, καθως προσπαθουσε να αποφασισει το σωστο απο το λαθος. Καθως πιεζομουν επανω του ενιωθα...συμπληρωμενη. Η Σονια ειπε οτι κανενα ζευγαρι δεν μπορει να μοιραστει την ιδια αυρα ή την ιδια ψυχη, ομως οι ψυχες και οι αυρες μας δεν ηταν φτιαγμενες για να ειναι χωρια. Ταιριαζαν σαν δυο κομματια παζλ, δυο ανθρωποι που αποτελουν κατι μεγαλυτερο απο τους εαυτους τους.
Tags: tελευταία-Θυσία
Richelle Mead
Tags: tελευταία-Θυσία
Richelle Mead
Tags: tελευταία-Θυσία
Ο Ντιμιτρι κι εγω ημαστε ακομη στο κρεβατι, κουκουλωμενοι κατω απο τα σκεπασματα, με τα κορμια και τα μελη μας ακομη τυλιγμενα. Κοιμοταν μ΄εκεινο το σπανιο γαληνιο υφος του κι εδειχνε σχεδον να χαμογελαει.
Richelle MeadTags: tελευταία-Θυσία
« first previous
Page 3 of 5.
next last »
Data privacy
Imprint
Contact
Diese Website verwendet Cookies, um Ihnen die bestmögliche Funktionalität bieten zu können.