روزى كه انسان دريابد گرفتار وحشت بى پايهئى است كه نخستين ثمرهاش اطاعت محض است روز مباركى است

“مرا، مي بايد كه در اين خم راهدر انتظاري تاب سوزسايه گاهي به چوب و سنگ برآرمچرا …”

“مرگ را ديده‌ام من. در ديدار غمناك،من مرگ را به دست سوده‌ام. من مرگ را زيسته‌امب…”

“کوه با نخستين سنگ‌ها آغاز مي‌شودو انسان با نخستين درد.در من زندانی ستمگری بودکه…”

“مرا تو بی سببی نيستی. به راستیصلت کدام قصيده ای ای غزل؟ ستاره باران جواب کدام س…”