سایه ام هست که مرا وادار به حرف زدن می کند، فقط او می تواند مرا بشناسد.

“او همهٔ این علما و فضلا را بزرگ کرده بود و خوب می‌شناخت، به فرنگ رفته‌ها و متجدد…”

“أنا أكتب فقط من أجل حاجتي إلي الكتابة التي صارت ضرورية لي ، أنا محتاج ، محتاج أ…”

“گاهی خنده بیخ گلویم را میگیرد، آخرش هیچکس نفهمید درد من چیست، همه گول خوردند.”

“إن ما كان يبعث في العزاء هو الأمل في العدم بعد الموت ، كانت فكرة الحياة بعد الم…”