گاهی خنده بیخ گلویم را میگیرد، آخرش هیچکس نفهمید درد من چیست، همه گول خوردند.

“هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستیکاین کیمیای هستی قارون کند گدا را”

“دلم دیوانه شد ای عاقلان آرید زنجیریکه نبود چاره ی دیوانه جز زنجیر تدبیری”

“ای مرگ تو نوشداروی ماتمزدگی و نا امیدی می باشی تو پرتو درخشانی اما تاریکت میپند…”

“از دیدگاه آدم مدرن، درد به مظهر تنهایی و غایت مقصود بدل می شود.”