از دیدگاه آدم مدرن، درد به مظهر تنهایی و غایت مقصود بدل می شود.

“برای کسی که در گور است زمان معنی خودش را گم میکند”

“انسان خون می ریزد، تخم بیدادگری و ستمگری می کارد، پس در نتیجه ثمره جنگ و درد و …”

“هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستیکاین کیمیای هستی قارون کند گدا را”

“خودکشی وقتی است که هیچ راهی برای اشتراک معنوی با همنوعان در کار نیست.”