رگ هاي من است اين شهر كه به خواب رفته است

“تاريك بودبا عناصرِ فلزي اش ولغزندگيِ يخ كه بر من آوار شدماهي چروك كه روي سايه ام …”

“آخرین خیابان تهرانروبه فرودگاه حالا برآیند دست هایم سرزمینی ست گنگبه اندازه ی ی…”

“اسب هایی ست که بی وقفه در خونم می خوانندآن اسب ها که یاران خونی منند این شکل ها…”

“به وقتِ گرينويچ لرزه‌نگاری اين خواب را به فردا بسپاريد مسافتی را که پيموده بوديم…”