بهاری دیگر امده است اری اما برای زمستان هایی که گذشته نامی نیست

“بیتوته‌ی کوتاهی‌ست جهان در فاصله‌ی گناه و دوزخخورشید همچون دشنامی برمی‌آیدو روز…”

“تلخچون قرابه ی زهریخورشید از خراش خونین گلو می گذرد.سپیداردلقک دیلاقی ستبی مایه…”

“نامهبدان زمان كه شود تيره روزگار،پدر!سراب و هستو روشن شود به پيش نظر.مرا – به ج…”

“مرا، مي بايد كه در اين خم راهدر انتظاري تاب سوزسايه گاهي به چوب و سنگ برآرمچرا …”