بهاری دیگر امده است اری اما برای زمستان هایی که گذشته نامی نیست

“آنکه می گوید دوست ات می دارمخنیاگر غمگینی ستکه آوازش را از دست داده است.ای کاش …”

“اي خداوندان ِ خوف‌انگيز ِ شب‌پيمان ِظلمت‌دوست!تا نه من فانوس ِ شيطان را بياويزمدر ر…”

“هرگز از مرگ نهراسيده‌اماگرچه دستان‌اش از ابتذال شکننده‌تر بود.هراس ِ من باري همه…”

“درخت با جنگل سخن می گویدعلف با صحراستاره با کهکشانو من با تو سخن می گویمنامت را…”