در این بازیگر خانه ی دنیا هر کسی یک جور بازی می کند تا هنگام مرگش برسد.

“هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستیکاین کیمیای هستی قارون کند گدا را”

“در زندگی زخمهایی است که روح را آهسته در انزوا می خورد ومیتراشد”

“...طلاچه فلز نجیبی استچه رنگ دلکش . چه صدای مطبوعی داردچه طلسمی است که دنیا و آ…”

“لا أدري لماذا كانت حياة الآخرين و مساراتهم المتنوعة تصيبني بالغثيان في حين أنني…”