از دیدگاه آدم مدرن، درد به مظهر تنهایی و غایت مقصود بدل می شود.

“مردم هر جای دنیا ممکن است که به یک چیز و یا حقیقتی پایبند باشند مگر اینجا که مس…”

“دلم دیوانه شد ای عاقلان آرید زنجیریکه نبود چاره ی دیوانه جز زنجیر تدبیری”

“تقلید عیب نیست، دزدی و چاپیدن عیب است”

“انسان خون می ریزد، تخم بیدادگری و ستمگری می کارد، پس در نتیجه ثمره جنگ و درد و …”