از دیدگاه آدم مدرن، درد به مظهر تنهایی و غایت مقصود بدل می شود.

“گمان می کنم آزادم ولی جلو سرنوشت خودم نمی توانم کمترین ایستادگی بکنم، افسار من …”

“و يبدو أن تصرفات الناس القدماء و أفكارهم وعاداتهم و رغباتهم التي انتقلت عن طريق…”

“برای کسی که در گور است زمان معنی خودش را گم میکند”

“...طلاچه فلز نجیبی استچه رنگ دلکش . چه صدای مطبوعی داردچه طلسمی است که دنیا و آ…”