کوه ها با هم اند و تنها یند
همچو ما ،با همان تنهایان

“مرگ را ديده‌ام من. در ديدار غمناك،من مرگ را به دست سوده‌ام. من مرگ را زيسته‌امب…”

“در فراسوی مرزهای تن ات تو را دوست می دارم آینه ها و شب پره ها ی مشتاق را به من…”

“از مرگ....هرگز از مرگ نهراسيده ام اگرچه دستانش از ابتذال شكننده تر بود.هراس من …”

“در انتهای اندوه دریچه روشن گشاده است ”