کوه ها با هم اند و تنها یند
همچو ما ،با همان تنهایان

“نامهبدان زمان كه شود تيره روزگار،پدر!سراب و هستو روشن شود به پيش نظر.مرا – به ج…”

“تلخچون قرابه ی زهریخورشید از خراش خونین گلو می گذرد.سپیداردلقک دیلاقی ستبی مایه…”

“از مهتابی به کوچه خم می شومو به جای همه محرومان زمینمی گریمآه...من حرام شده ام”

“آن‌که می‌گوید دوستت دارمخُـنـیـاگر غمگینی‌ستکه آوازش را از دست داده استای کاش عش…”