مرهم زخم های کهنه ام کنج لبان توست!
بوسه نمیخواهم،چیزی بگو.

“دهانت را می بویند. مبادا گفته باشی دوستت مي دارم-یادش گرامی”

“اشک رازی ست لبخند رازی ست عشق راز‌ی ست اشک ِ آن شب لبخند ِ عشقم بود قصه نیستم که …”

“تلخچون قرابه ی زهریخورشید از خراش خونین گلو می گذرد.سپیداردلقک دیلاقی ستبی مایه…”

“نامهبدان زمان كه شود تيره روزگار،پدر!سراب و هستو روشن شود به پيش نظر.مرا – به ج…”