مرهم زخم های کهنه ام کنج لبان توست!
بوسه نمیخواهم،چیزی بگو.

“در تمام ِ شب چراغی نیست.در تمام ِ شهرنیست یک فریاد.ای خداوندان ِ خوف‌انگیز ِ شب ‌پی…”

“سکوت آبمی تواند خشکی باشد و فریادش عطش سکوت گندم می تواند گرسنه گی باشد و غریو …”

“گر بدينسان زيست بايد پستمن چه بي‌شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوايي نياويزمبر بلن…”

“در انتهای اندوه دریچه روشن گشاده است ”