در انتهای اندوه دریچه روشن گشاده است

“گر بدينسان زيست بايد پستمن چه بي‌شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوايي نياويزمبر بلن…”

“کوه با نخستین سنگها آغاز می شود و انسان با نخستین درد من با نخستین نگاه تو آغاز…”

“میان آفتاب های همیشهزیبائی تولنگری ست -نگاهت شکست ستمگری ست -و چشمانت با من گفت…”

“و من همه ی جهان را در پیراهن گرم تو خلاصه میکنم!”