در انتهای اندوه دریچه روشن گشاده است

“هرگز شب را باور نکردمچرا کهدر فراسوهای دهلیزش به امید دریچه ئی بسته بودم دل...”

“کوه ها با هم اند و تنها یندهمچو ما ،با همان تنهایان ”

“کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شودو انسان با نخستین درددر من زندانی ، ستمگری بودک…”

“انسان زاده شدن تجسّدوظيفه بود:توان دوست‌داشتن ودوست‌داشته‌شدنتوان شنفتنتوان ديدن…”