در انتهای اندوه دریچه روشن گشاده است

“اشک رازي ست لبخند رازي ست عشق رازي ست اشک آن شب لبخند عشقم بود. قصه نيستم که بگ…”

“کوه ها با هم اند و تنها یندهمچو ما ،با همان تنهایان ”

“هرگز از مرگ نهراسيده‌اماگرچه دستان‌اش از ابتذال شکننده‌تر بود.هراس ِ من باري همه…”

“آنکه مي‌گويد دوست‌ات مي‌دارمدل ِ اندُه‌گين ِ شبي‌ستکه مهتاب‌اش را مي‌جويد.”