در انتهای اندوه دریچه روشن گشاده است

“کوه از نخستین سنگ آغاز می شود و انسان از نخستین درد”

“چراغی در دستچراغی در دلم.زنگار روحم را صیقل می زنماینه ئی برابر اینه ات می گذار…”

“نه باوری، نه وطنی جخ امروزاز مادر نزاده­امنهعمر جهان بر من گذشته است.نزدیک­ترین…”

“راست است که صاحبان دل های حساس نمی میرند...بی هنگام ناپدید میشوند”